Wstęp:

Psychopatia to neuropsychiatryczne zaburzenie, które charakteryzuje się m.in. zubożeniem reakcji emocjonalnych, wysokim intelektem i większą skłonnością do impulsywności. Narzędziem do oceny występowania tego zaburzenia jest skala psychopatii Hare’a (PCL-R). Część badań sugeruje, że u psychopatów mogą istnieć różnice w budowie niektórych struktur mózgu (np. ciała migdałowatego) w porównaniu z osobami bez psychopatii.

Materiał i metody:

Dokonano analizy prac znajdujących się w bazie PubMed. W wyborze publikacji istotne było, by pacjenci opisani w danej pracy naukowej prezentowali cechy psychopatii (skala PCL-R, PCL-SV). We wszystkich publikacjach autorzy korzystali z obrazowania mózgu przy użyciu rezonansu magnetycznego. Kryterium wyboru było również to, jaka struktura była badana, analizowanie nadużywania substancji psychoaktywnych jako współzmiennej oraz rok publikacji. Wykluczono publikacje niedostępne w języku angielskim.

Wyniki:

Przegląd piśmiennictwa pokazał, że istnieją różnice w budowie niektórych struktur mózgowia, np. ciała migdałowatego, u osób z psychopatią w porównaniu z grupą kontrolną. Stwierdzono też występowanie wyższych wskaźników psychopatii u dorosłych z jamą przegrody przezroczystej. U osób uzależnionych od substancji psychoaktywnych obserwowano zmniejszoną objętość istoty szarej w korze przedczołowej, korze okołooczodołowej i w obszarze pola przedruchowego kory mózgowej, czego nie odnotowano u osób z cechami psychopatycznymi.

Wnioski:

U osób wykazujących cechy psychopatyczne opisano zmiany strukturalne w mózgu, takie jak ścieńczenie kory mózgu w niektórych obszarach, zmniejszenie objętości ciała migdałowatego. Uzależnienie od substancji psychoaktywnych może mieć wpływ na wyniki badań i dlatego należy je uwzględniać jako współzmienną. Konieczne są dalsze badania opisanych struktur mózgowia w celu lepszego zrozumienia ich związku lub jego braku z psychopatią.