SPECJALIZACJE ONKOLOGIA
 
Wyślij
Udostępnij:
 
 
Lenalidomid w leczeniu podtrzymującym po przeszczepieniu szpiku poprawia przeżycie chorych na szpiczaka
 
Kategorie: Hematologia
Działy: Doniesienia naukowe
Wyniki meta-analizy, opublikowane w Journal of Clinical Oncology wskazują na statystycznie istotną poprawę przeżycia całkowitego u chorych na nowo rozpoznanego szpiczaka, otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (autologous stem-cell transplantation, ASCT) w porównaniu z chorymi poddanymi jedynie obserwacji lub otrzymującymi placebo.
W analizie uwzględniono wyniki trzech badań klinicznych: Cancer and Leukemia Group B 100104, Gruppo Italiano Malattie Ematologiche dell’Adulto RV-MM-PI-209 oraz Intergroupe Francophone du Myelome 2005-02, w ktorych wykazano korzyści w zakresie przeżycia wolnego od progresji choroby (progression-free survival, PFS) u chorych otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem. W żadnym z tych badań nie wykazano jednak korzyści w zakresie przeżycia całkowitego.

Do meta-analizy wykorzystano dane 1208 chorych, uczestniczących w 3 badaniach klinicznych z randomizacją (w tym 605 otrzymujących leczenie podtrzymujące). Mediana PFS była dwa razy większa u chorych otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem w porównaniu z chorymi poddanymi jedynie obserwacji lub otrzymującymi placebo (52,8 miesiąca vs 23,5 miesiąca; współczynnik ryzyka [hazard ratio, HR], 0,48; 95% CI, 0,41–0,55), przy czym poprawę PFS wykazano we wszystkich 3 badaniach.
Po okresie obserwacji z medianą 79,5 miesiąca nadal żyło 64% chorych przydzielonych do grupy leczonej lenalidomidem i 54% chorych otrzymujących placebo lub poddanych jedynie obserwacji. U chorych otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem nie osiągnięto mediany przeżycia całkowitego, w porównaniu z 86 miesiącami w grupie placebo lub obserwacji (HR, 0,75; 95% CI, 0,63–0,90; p=0,001).
U chorych przydzielonych do grupy otrzymującej lenalidomid odnotowano większą skumulowaną częstość występowania drugich pierwotnych nowotworów przed progresją choroby w porównaniu z chorymi otrzymującymi placebo lub podanymi obserwacji, jednak odnotowano mniejszą skumulowaną częstość występowania progresji choroby, zgonów ogółem oraz zgonów z powodu szpiczaka. Ponadto czas do progresji choroby lub rozpoczęcia leczenia drugiej linii był statystycznie istotnie dłuższy w grupie leczonej lenalidomidem niż u chorych poddanych jedynie obserwacji lub otrzymujących placebo (HR, 0,51; 95% CI, 0,45–0,59; p <0,001).

Podkreślono też konieczność porównania kosztów leczenia podtrzymującego z kosztami krótszego przeżycia, szybszej progresji choroby i wcześniejszego wprowadzenia kolejnych linii leczenia, a także znaczenie wykrywania minimalnej choroby resztkowej (minimal residual disease, MRD) po ASCT.
 
Redaktor naczelny:
dr hab. n. med. Jacek Mackiewicz - Oddział Onkologii Klinicznej i Doświadczalnej, Szpital Kliniczny im. H Święcickiego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu 2. Katedra Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytet Medyczny w Poznaniu

Redaktor prowadzący:
dr n. med. Katarzyna Stencel - Oddział Chemioterapii, Klinika Onkologii Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
 
© 2017 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.
PayU - płatności internetowe