Wstęp. Coraz skuteczniejsze metody leczenia nowotworów wieku dziecięcego wpływają na lepszą przeżywalność, ale są przyczyną powstawania odległych następstw leczenia. Celem pracy jest ocena częstości występowania wybranych zaburzeń endokrynologicznych. Materiały i metody. Grupę badaną stanowiło 74 pacjentów (48 chłopców), w wieku 3,25-27 lat (średnia 13.24±6.21), co najmniej rok po zakończeniu leczenia przeciwnowotworowego z powodu guzów litych. Oceniono funkcję tarczycy, stężenie gonadotropin, lipidogram (cholesterol/LDL/TG, HDL) oraz BMD (z-score). Oceniono również parametry antropometryczne: wysokość SDS, masę ciała SDS oraz BMI SDS. Wyniki. Zaburzenia endokrynologiczne występowały u 66 (89,19%) pacjentów. U większości pacjentów (66,57%) obserwowano jedno lub dwa zaburzenia. Najczęstszymi nieprawidłowościami były dyslipidemia, występująca u 39 (58,21%) pacjentów, oraz nadwaga lub otyłość obserwowane u 25 (33,78%). Częstość występowania innych zaburzeń kształtowała się następująco: zaburzenia w stężeniu hormonów płciowych występowały u 14 (27,45%) pacjentów, nieprawidłowy poziom PTH u 13 (19,4%), nieprawidłowe stężenie IGF-1 u 9 (14,75%), niedobór wysokości u 9 (12,16%), niedobór masy ciała u 8 (11,11%), niedoczynność tarczycy u 7 (9,72%), obniżone BMD u 6 (8,69%), nadczynność tarczycy u 2 (2,78%). Wnioski. Pacjenci po leczeniu przeciwnowotworowym są w istotnym stopniu narażeni na zaburzenia endokrynologiczne. Wymagają oni szczegółowych badań kontrolnych w celu wykrycia nieprawidłowości oraz wdrożenia odpowiedniego leczenia. Warto zwrócić uwagę na częste występowanie więcej niż jednego zaburzenia u danego pacjenta.