Zespół Pradera-Williego to choroba uwarunkowana genetycznie, spowodowana nieprawidłowością w obrębie chromosomu 15, najczęściej wynikająca z delecji w chromosomie ojca. Zespół ujawnia się na terenie Europy z różną częstotliwością od 1:8000 do 1:45000 urodzeń. Charakterystyczne cechy zespołu to hipotonia w pierwszym okresie życia, niskorosłość, opóźnienie  w rozwoju psychoruchowym, hipogonadyzm i postępująca, zagrażająca życiu otyłość. Leczenie zespołu Pradera-Williego składa się z intensywnej rehabilitacji od pierwszych dni życia, opieki logopedy i psychologa, a także, po spełnieniu odpowiednich kryteriów, leczenia hormonem wzrostu. Niezmiernie istotnym elementem terapii jest również odpowiednio zaplanowane i wdrożone postępowanie dietetyczne. Ma ono na celu niedopuszczenie do rozwoju niedożywienia w pierwszym okresie życia, a następnie zapobieganie rozwojowi nadmiernej masy ciała w latach kolejnych. Artykuł porusza zagadnienia postępowania dietetycznego oraz terapii żywieniowej na każdym etapie życia pacjentów z zespołem Pradera-Williego, z uwzględnieniem stanów niedożywienia, prawidłowej wagi oraz nadmiernej masy ciała u tych pacjentów.