Cel pracy:

Określenie rodzaju i rozległości obrażeń, jakie powstają w zależności od wysokości upadku.

Materiał i metody:

Badanie objęło 338 zwłok osób poddanych sekcji sądowo-lekarskiej w Zakładzie Medycyny Sądowej Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1995–2014, których zgon nastąpił w wyniku obrażeń powstałych wskutek upadku z wysokości od I do X piętra. Dla każdej osoby uzyskano dane dotyczące: płci, wieku, wzrostu, rodzaju obrażeń, obecności we krwi alkoholu oraz innych środków odurzających. Spośród obrażeń przeanalizowano urazy mózgu, narządów klatki piersiowej, jamy brzusznej, a także złamania kości czaszki, kończyn, żeber, kręgosłupa oraz łącznie obecność złamań łopatki, obojczyka i mostka. Analizie poddano częstość występowania poszczególnych obrażeń pomiędzy sobą oraz w zależności od wysokości upadku.

Wyniki:

Liczba i różnorodność analizowanych obrażeń wzrasta wraz z wysokością. Trzy obrażenia: uraz krezki jelitowej, uraz dwóch nerek oraz złamanie drobnych kości kończyny górnej, występują od wysokości progowej III, IV i VI piętra. Dla 11 obrażeń wykazano istotną statystycznie korelację z wysokością upadku. W pracy wykazano także liczne zależności pomiędzy częstością występowania poszczególnych obrażeń.

Wnioski:

Obrażenia występujące od wartości progowej mogą wskazywać na minimalną wysokość, z jakiej nastąpił upadek. Obecność obrażeń korelujących ze wzrastającą wysokością oraz ogólna liczba obrażeń zaobserwowanych u ofiar upadków z wysokości mogą być pomocne podczas wnioskowania o wysokości, z jakiej nastąpił upadek.