Wstęp. Dążenie do efektywnego sposobu selekcji najlepszych kandydatów, dla których można z dużą dozą prawdopodobieństwa przewidzieć osiągnięcie w przyszłości sukcesu zawodowego jest ważnym zadaniem wydziałów kształcących pielęgniarki i pielęgniarzy.

Cel. Celem pracy była ocena zdolności dyskryminacyjnej kryteriów rekrutacyjnych stosowanych przy selekcji kandydatów na studia II stopnia na kierunku pielęgniarstwo na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym (WUM) latach 2009–2013.

Materiał i metody. W badaniu wykorzystano dane rekrutacyjne kandydatów na studia II stopnia na kierunku Pielęgniarstwo z lat 2009–2013 (n = 2257). Do analizy włączono następujące kryteria rekrutacyjne: wynik punktowy z egzaminu testowego, średnia ocen (GPA) z okresu studiów I stopnia, rodzaj uczelni, którą kandydat ukończył na studiach I stopnia. Ponadto, jako osobne kryterium potraktowano pulę pytań testowych wyodrębnionych jako podtest reprezentujący zakres „Pielęgniarstwa klinicznego”. Do oszacowania zdolności selekcyjnej wyodrębnionych kryteriów, wykonano analizę krzywych ROC (Receiver Operating Characteristics) dla dwóch kategorii przyjęty/nieprzyjęty.

Wyniki. Dla wszystkich analizowanych roczników wartość dyskryminacyjna wyników punktowych uzyskanych przez kandydatów z testu przewyższały istotnie zdolność selekcyjną opartą na kryterium GPA (p < 0,00001). Na podstawie analizy wykresów ROC można również wnioskować o wysokiej zdolność dyskryminacyjnej pytań testowych z zakresu „Pielęgniarstwa klinicznego”.

Wnioski. Konieczna jest poprawa testowego narzędzia egzaminacyjnego: uzyskanie równoważność poszczególnych edycji egzaminu, weryfikacja założeń do planu testu, zachowanie równej liczebności pytań dla wszystkich obszarów wiedzy i umiejętności. Ponadto, należy zrewidować wagę udziału procentowego GPA oraz osiągnięć naukowych względem wyniku punktowego uzyskanego przez kandydata z testu egzaminacyjnego tak, aby zachować wysoką trafność całego procesu selekcyjnego.

Problemy Pielęgniarstwa 2015; 23 (1): 51–56