Wstęp: Schizofrenia wiąże się z zaburzeniami funkcji układu odpornościowego. Do ich najbardziej charakterystycznych wykładników należą zmiany w obrębie populacji limfocytów oraz wahania stężenia cytokin.

Cel badania: Ocena populacji limfocytów i stężenia cytokin u chorych na schizofrenię.

Materiał i metody: Oceniano populacje limfocytów (CD3+, CD4+, CD16+, CD19+, CD4/CD8) u 28 chorych na schizofrenię (12 mężczyzn i 16 kobiet w wieku od 19 do 56 lat), wykorzystując metodę cytometrii przepływowej. Stężenie cytokin (sIL-2R, IL-4, IL-6) badano u 32 osób ze schizofrenią (15 mężczyzn i 17 kobiet w wieku od 29 do 56 lat) za pomocą metody ELISA. Grupę kontrolną stanowiło 32 zdrowych ochotników (16 mężczyzn i 16 kobiet w wieku od 23 do 61 lat).

Wyniki: Obserwowano statystycznie istotne różnice dotyczące populacji limfocytów między chorymi na schizofrenię a grupą kontrolną (zwiększenie liczby CD19+ i stosunku CD4/CD8 w zaostrzeniu oraz zmniejszenie stosunku CD4/CD8 w remisji choroby). Nie odnotowano różnic między mężczyznami i kobietami ze schizofrenią w zaostrzeniu i remisji choroby. Stwierdzono statystycznie istotną różnicę w zakresie stężenia cytokin między chorymi na schizofrenię a grupą kontrolną (większe stężenie sIL-2R), różnica ta nie występowała w remisji. Zaobserwowano również statystycznie istotną różnicę między pacjentami z zaostrzeniem schizofrenii i remisją choroby (większe stężenie IL-4 w zaostrzeniu). Nie stwierdzono różnic między mężczyznami i kobietami w zakresie powyższych parametrów w zaostrzeniu i w remisji choroby.

Wnioski: Uzyskane wyniki potwierdzają istnienie zmian w aktywności układu odpornościowego w schizofrenii. Obserwowane jednocześnie procesy aktywacji i supresji tego układu sugerują istnienie zaburzeń równowagi immunologicznej w tej chorobie.