Wstęp. Wymogi współczesnej medycyny oraz nowoczesne standardy pielęgnacji wskazują na konieczność hospitalizacji chorych dzieci z możliwością
zapewnienia im opieki rodzicielskiej. Jest to szczególnie ważne w przypadku hospitalizacji najmłodszych dzieci oraz przewlekle i terminalnie
chorych. Stwarza to nowe wyzwania dla opieki pielęgniarskiej zarówno w aspekcie o wymogów lokalowych, organizacyjnych, jak i etycznych.

Cel pracy. Celem pracy było poznanie wiedzy i opinii rodziców na temat ich praw w opiece nad dzieckiem w szpitalu, wynikających ze
znajomości przepisów zawartych w Europejskiej Karcie Praw Dziecka w Szpitalu oraz szpitalnej procedurze dotyczącej postępowania
rodzica pozostającego z dzieckiem na oddziale, a także określenie, w jakim zakresie oraz w jakie czynności rodzice angażują się w opiece
nad dzieckiem na szpitalu.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono w grupie 84 rodziców (79 kobiet i 5 mężczyzn) sprawujących całodobową opiekę nad dzieckiem
podczas jego hospitalizacji. Udział w badaniach był anonimowy i dobrowolny. Badania zostały przeprowadzone w Szpitalu Pediatrycznym
w Bielsku-Białej, na oddziale pediatrycznym, na którym są hospitalizowane dzieci w wieku od 1 miesiąca do 18 lat. Średni czas pobytu
dziecka w oddziale wynosił 5-6 dni. Badania prowadzono od stycznia do maja 2009 roku. Posłużono się w nich autorską, anonimową ankietą.

Wyniki. Rodzice są pomocni w opiece nad hospitalizowanym dzieckiem, ale ich pobyt stwarza różne trudności w zakresie bazy lokalowej
oddziału i organizacji pracy. W miarę upływu czasu formy współpracy rodziców i personelu będą ulegać ewaluacji i doskonalić się do
momentu wypracowania skutecznych standardów opieki, które uwzględnią rolę rodzica w zespole terapeutycznym szpitala.

Wnioski:

1. Należy bardziej upowszechnić wiedzę rodziców dotyczącą praw w opiece nad dzieckiem. Mimo nieznajomości przez rodziców praw
w opiece nad dzieckiem (75%), większość zna procedurę szpitalną dotyczącą rodzica pozostającego z dzieckiem na oddziale (91%).

2. Należy także podjąć starania zmierzające do dostosowania placówek medycznych pod względem lokalowo-materialnym do potrzeb
rodziców.

3. Ważna jest potrzeba poprawy komunikacji interpersonalnej w relacji rodzice-personel medyczny (szacunek i kultura osobista we wzajemnych
relacjach).

4. Trzeba umożliwić rodzicom udział w zabiegach pielęgnacyjnych i badaniach diagnostycznych dzieci.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (2): 169-175