Szacunek dla autonomii człowieka w kontekście świadczonej wobec niego opieki stanowi jeden z kluczowych elementów współczesnej praktyki medycznej. Autonomia w podejmowaniu decyzji rozumiana jest jako możliwość jej podjęcia świadomie, intencjonalnie, ze zrozumieniem wszystkich związanych z nią aspektów i bez wpływu zewnętrznego. W kontekście niepełnosprawności intelektualnej wynikającej z zaburzeń wrodzonych lub rozwojowych, a także związanych z schorzeniami otępiennymi, stosowanie tradycyjnych kryteriów autonomii w podejmowaniu decyzji wydaje się nierealistyczne i ograniczające niezależność jednostek. Dlatego też coraz częściej podnoszona jest kwestia autonomii aktualnej, która umożliwia aktywny współudział w procesie opiekuńczym i terapeutycznym osób niespełniającym wszystkich kryteriów potrzebnych do podjęcia zgody świadomej.

Celem pracy jest przedstawienie wybranych zagadnień związanych z autonomią aktualną w opiece nad osobami z zaburzeniami w funkcjonowaniu intelektualnym.