Biegunka jest jednym z najczęstszych działań niepożądanych antybiotykoterapii. W określonych przypadkach może stanowić zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia pacjenta. Etiopatogeneza biegunki poantybiotykowej bywa różna, ale w większości przypadków dochodzi do niej wskutek zmiany składu jakościowego i ilościowego mikrobioty jelit wtórnej do antybiotykoterapii, tak więc biegunka poantybiotykowa jest w swej istocie na ogół przejawem jatrogennej dysbiozy. Szczególną postacią biegunki poantybiotykowej jest zespół objawów pojawiających się w wyniku nadmiernego namnażania się Clostridium difficile, co stanowi narastający problem kliniczny nie tylko u pacjentów hospitalizowanych, ale również w lecznictwie ambulatoryjnym. Artykuł przedstawia przegląd podstawowych danych na temat czynników ryzyka, profilaktyki i leczenia biegunki poantybiotykowej, ze szczególnym uwzględnieniem tej postaci, którą powoduje Clostridium difficile.