Migotanie przedsionków odpowiada za 1/3 hospitalizacji z powodu zaburzeń rytmu. Arytmia ta istotnie upośledza jakość życia, może nasilać objawy niewydolności serca oraz zwiększa ryzyko udaru mózgu. Po wyeliminowaniu modyfikowalnych przyczyn migotania przedsionków do wyboru pozostają dwie strategie: dążenie do utrzymania rytmu zatokowego oraz akceptacja obecności arytmii i optymalna kontrola częstości rytmu komór. Utrzymywanie rytmu zatokowego wiąże się z poprawą jakości życia, wymaga jednak częstszych kardiowersji oraz naraża chorego na niepożądane działania leków. Za najskuteczniejszy lek w kontroli rytmu uważany jest amiodaron, choć trwają intensywne badania nad jego pochodną niezawierającą jodu w swej strukturze – dronedaronem. W licznych badaniach (EURIDIS, ADONIS, ATHENA) udowodniono jego skuteczność w zapobieganiu napadom arytmii przy znacznie mniejszej liczbie działań niepożądanych. Jest on również użyteczny w kontroli częstości rytmu komór w utrwalonym migotaniu przedsionków. Strategia kontroli częstości rytmu komór znajduje coraz większe uznanie głównie dzięki podważeniu teorii o większej śmiertelności w tej grupie chorych. Kolejne badania (STAF, HOT-CAFE, AC-CHF) potwierdzają, że wybór tej metody jest optymalnym postępowaniem w wybranej grupie chorych.