Wstęp. Majaczenie to ostre zaburzenie procesów poznawczych współistniejące z zaburzeniami świadomości, rytmu snu i czuwania oraz aktywności psychoruchowej. Występuje u 30–50% pacjentów oddziałów geriatrycznych, o 25–33% zwiększa śmiertelność.

Cel. Celem badania była analiza częstości występowania czynników ryzyka i określenie czynników predykcyjnych majaczenia u osób hospitalizowanych na oddziale geriatrycznym.

Materiał i metody. Badaniem objęto 200 kolejnych chorych przyjętych na oddział o średniej wieku 80,3 ± 7,58 lat ( ± SD) — 65% kobiet i 35% mężczyzn, których podzielono na grupę D (wystąpienie delirium) i N (bez objawów). Samodzielność i zdolność poruszania się oceniono według skali Barthel i IADL, natężenie bólu według VAS lub DOLOPLUS, stan umysłowy według MMSE, występowanie depresji według GDS, występowanie objawów majaczenia według skali CAM, głębokość majaczenia według DOM, pobudzenie — sedację według RASS.

Wyniki. Grupa D liczyła 11, grupa N — 189 chorych. Do najczęstszych czynników ryzyka delirium należały: brak możliwości samoopieki (91% vs. 53%, p < 0,000), otępienie (73% vs. 39%, p < 0,000), ból (67% vs. 39%, p < 0,000), niechęć do przyjmowania posiłków (64% vs. 2%, p < 0,000), utrata mobilności (55% vs. 27%, p < 0,000), odwodnienie (27% vs. 6%, p < 0,000), benzodiazepiny (18% vs. 2%, p < 0,000), upadek w trakcie hospitalizacji (18% vs. 2%, p < 0,000), odleżyny (27% vs. 4%, p < 0,000), neuroleptyki (45% vs. 21%, p = 0,001), nietrzymanie moczu (64% vs. 39%, p = 0,001), zakażenie dróg moczowych (36% vs. 16%, p = 0,002), cewnikowanie pęcherza moczowego (27% vs. 12%, p = 0,013).

Wnioski. Chorzy z majaczeniem obarczeni byli większą liczbą czynników ryzyka delirium niż pacjenci w grupie kontrolnej. U tych chorych zaobserwowano przedłużenie okresu hospitalizacji.

Problemy Pielęgniarstwa 2015; 23 (1): 46–50