Dapagliflozyna w populacji osób w wieku senioralnym – jak w praktyce wykorzystać zyski z jej stosowania

Wprowadzenie

Zmiany w patofizjologii i w profilu farmakokinetyczno-farmakodynamicznym stosowanych leków, które są związane ze starzeniem, mogą wpływać na leczenie cukrzycy. Dowody dotyczące leczenia cukrzycy u pacjentów geriatrycznych są ograniczone, zwłaszcza w odniesieniu do najstarszych populacji, z uwagi na liczne czynniki wpływające na końcowy efekt leczenia. Z praktycznego punktu widzenia dla skuteczności i bezpieczeństwa leczenia nie bez znaczenia jest fakt, że pacjentem geriatrycznym jest zarówno osoba 65-letnia z krótko trwającą cukrzycą, która nie spowodowała jeszcze powikłań narządowych, jak i osoba 85-letnia z długotrwałą cukrzycą i współwystępującymi już zmianami narządowymi. Wynika z tego, że poziom niejednorodności jest na tyle istotny, że należy identyfikować wszelkie zmiany związane ze starzeniem i rozważać, w jaki sposób wpłyną one na leczenie w miarę postępu procesu starzenia. Co więcej, w zakresie oceny bezpieczeństwa pacjenta najistotniejszymi czynnikami są wiek i wielochorobowość. Między innymi z tego powodu nie należy dokonywać ekstrapolacji skuteczności i bezpieczeństwa farmakoterapii z innych grup pacjentów niż pacjenci geriatryczni (możliwa pułapka ekstrapolacji). Pacjenci w wieku senioralnym nie są reprezentowani powszechnie w badaniach klinicznych, natomiast nie bez znaczenia praktycznego są coraz bardziej dostępne rejestry.
Przykładem leku badanego w różnych populacjach pacjentów jest dapagliflozyna [1–3]. Jej skuteczność i mechanizmy plejotropowego efektu klinicznego potwierdzono w licznych badaniach, z których wynika wprost korzyść z jej zastosowania u pacjentów w każdym wieku i na każdym etapie choroby. Oczywiście idealne byłoby włączanie leku tak szybko, jak to tylko możliwe. Kiedy leczy się starszych pacjentów, oprócz naturalnych zmian następujących w miarę procesu starzenia trzeba również uwzględniać występowanie chorób współistniejących [2, 4, 5]. Z praktycznego punktu widzenia im szerszy jest zakres efektu farmakologicznego leku, tym większe możliwości jego implementowania do farmakoterapii geriatrycznej z uwagi na wielokierunkowy efekt w wielochorobowości. Wykazano, że u pacjentów z cukrzycą należących do populacji geriatrycznej liczne choroby współistniejące i towarzysząca im niejednokrotnie niesprawność czynnościowa są silniejszymi wskaźnikami predykcyjnymi krótszej oczekiwanej długości życia i braku korzyści z intensywnej kontroli stężenia glukozy we krwi niż wiek. Duże znaczenie praktyczne...


Pełna treść artykułu...