Wstęp: Odjęcie piersi, która symbolizuje kobiecość i macierzyństwo, jest źródłem silnego stresu, budzi poczucie wstydu oraz obawy związane z utraconą atrakcyjnością. Syndrom ten bywa nazywany przez badaczy „kompleksem połowy kobiety”.

Cel pracy: Badania miały na celu przeprowadzenie analiz porównawczych motywów i obaw towarzyszących podejmowaniu decyzji o rekonstrukcji piersi pomiędzy grupą kobiet, które poddały się zabiegowi odtwórczemu, oraz kobiet po mastektomii, które nie zdecydowały się na tego typu zabieg. W grupie kobiet po rekonstrukcji piersi badano również stopień zadowolenia z efektu kosmetycznego.

Materiał i metody: Grupę badaną stanowiło łącznie 97 kobiet po zabiegu mastektomii, z których 25 przeszło zabieg rekonstrukcji piersi, a pozostałe 72 nie zdecydowały się na taki zabieg. Do zbadania interesujących zmiennych (motywacji, obaw i percepcji efektów zabiegu rekonstrukcji piersi) posłużono się autorską ankietą opracowaną specjalnie na użytek tych badań.

Wyniki: Kobiety, które nie zdecydowały się na zabieg rekonstrukcji piersi, posługiwały się głównie argumentacją o charakterze lękowym (strach przed bólem, kolejną operacją itp.). W grupie kobiet po rekonstrukcji piersi zarysował się wyraźnie indywidualny charakter motywacji do poddania się zabiegowi odtwórczemu, przy czym zasadniczo kobiety relacjonowały zadowolenie z efektów estetycznych przeprowadzonej rekonstrukcji piersi. Zaobserwowano również pewne różnice międzygrupowe: kobiety dokonujące rekonstrukcji piersi wymieniały utratę samoakceptacji jako wiodącą obawę stanowiącą skutek zabiegu mastektomii, a kobiety po samej mastektomii wskazywały na utratę poczucia własnej atrakcyjności.

Wnioski: W świetle uzyskanych wyników wydaje się, że motywacja do poddania się zabiegowi rekonstrukcji piersi wynika ze zwiększonej koncentracji na sobie spowodowanej chorobą, poczuciem okaleczenia i chęcią podniesienia samooceny. W celu potwierdzenia i pogłębienia tych wniosków konieczne są jednak dalsze badania.