Zgodnie z założeniami nowoczesnej edukacji zdrowotnej opieka nad pacjentem wymaga współpracy pielęgniarki z lekarzami, pedagogami, dietetykami, psychologami, decydentami i naukowcami — w myśl tworzenia wspólnoty na rzecz zdrowia wraz z uwzględnieniem jej odrębności kulturowych. Psychoedukacja to edukacja w zakresie zdrowia psychicznego, tworzenie przez człowieka własnych sposobów radzenia sobie z trudnościami życia codziennego, samodzielne poszukiwanie dróg samodoskonalenia i poznawania siebie. Wszystkie zadania psychoedukacyjne mają za zadanie łączyć się z pozytywnym myśleniem, które pociąga za sobą wiarę, optymizm i nadzieję, pozwala na przezwyciężenie własnych słabości. Zarówno w psychoedukacji, jak i rehabilitacji chorych psychicznie bardzo ważną rolę odgrywa pielęgniarka — członek zespołu terapeutycznego. Ze względu na stały kontakt z pacjentem i jego rodziną, a także towarzyszenie pacjentowi w jego codziennych czynnościach, ma
ona okazję do oceny jego problemów oraz ma realny wpływ na konstruktywne przeobrażenie postawy jego i środowiska. Rozważając różnorodność problemów oraz schemat działań opiekuńczych, trzeba mieć świadomość, że do każdego pacjenta należy podejść indywidualnie, ponieważ przebieg zaburzeń psychicznych jest przewidywalny tylko w ograniczonym stopniu. Celem pracy jest przedstawienie wiedzy dotyczącej opieki pielęgniarskiej chorego w zaburzonym obrazie ciała na podstawie aktualnej wiedzy naukowej.