Coraz większą rolę we współczesnej kardiologii odgrywa zabiegowe leczenie zaburzeń rytmu i przewodzenia. Szczególny rozwój dotyczy ablacji, implantacji i programowania wszczepialnych kardiowerterów-defibrylatorów (implant­able cardioverter-defibrillator – ICD) oraz terapii resynchronizującej. Ablacja, czyli wyeliminowanie aktywności elektrycznej fragmentu mięśnia sercowego odpowiedzialnego za powstawanie arytmii, ma coraz większe znaczenie w leczeniu nadkomorowych zaburzeń rytmu, takich jak nawrotny częstoskurcz z węzła przedsionkowo-komorowego (atrioventricular nodal reciprocating tachycardia – AVNRT), zespół preekscytacji, trzepotanie i migotanie przedsionków. Implantacja kardiowerterów-defibrylatorów stanowi podstawę profilaktyki nagłego zgonu sercowego (sudden cardiac death – SCD) u pacjentów ze znacznie upośledzoną funkcją skurczową lewej komory. Dotyczy to zarówno niewydolności serca w przebiegu choroby wieńcowej, jak i kardiomiopatii nieischemicznej. Możliwości terapii niewydolności serca zostały poszerzone o implantację układów resynchronizujących (cardiac resynchronization therapy – CRT), którą należy rozważyć u pacjentów z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (left ventricular ejection fraction – LVEF), objawami niewydolności serca mimo optymalnej farmakoterapii oraz zaburzeniami przewodzenia śródkomorowego. Implantacja CRT wpływa na redukcję chorobowości, śmiertelności oraz poprawę jakości życia pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.