Cel pracy: Celem badania była ocena funkcjonowania psychologicznego kobiet i mężczyzn z rozpoznaną chorobą nowotworową.

Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 572 pacjentów Centrum Onkologii w Warszawie w wieku 19–69 lat z rozpoznanymi nowotworami: układu rozrodczego (26,3%), głowy i szyi (12,5%), układu pokarmowego (12,1%), piersi (10,7%), urologicznymi (9,8%), tkanki i układu nerwowego (7%), płuc (7%), chłoniakami (6,7%), innymi nowotworami (7,9%), leczonych w Centrum Onkologii w Warszawie. Wśród badanych dominują kobiety (60%), osoby z wykształceniem średnim (39%), mieszkające w dużym mieście (47,8%), pozostające w związkach (75,9%).

Zastosowano Uogólnioną skalę własnej skuteczności, Kwestionariusz poznawczej regulacji emocji, Skalę przystosowania psychicznego do choroby nowotworowej Mini-MAC, Szpitalną skalę depresji i lęku oraz ankietę dotyczącą zmiennych demograficznych. Grupy kobiet i mężczyzn porównano pod względem badanych zmiennych z zastosowaniem testu t Studenta dla prób niezależnych.

Wyniki: Kobiety w porównaniu z mężczyznami: mają niższe poczucie własnej efektywności, częściej używają strategii radzenia sobie ze stresem, takich jak ruminacja, katastrofizowanie oraz obwinianie innych, wykazują większe nasilenie następujących postaw wobec choroby: zaabsorbowania lękowego, bezradności–beznadziejności oraz ducha walki i pozytywnego przewartościowania, mają wyższe nasilenie depresji i lęku.

Wnioski: Interwencje psychologiczne wspierające proces leczenia chorób nowotworowych powinny uwzględniać specyfikę funkcjonowania psychologicznego kobiet i mężczyzn i być dostosowane do ich potrzeb.