Aktualna definicja bólu podkreśla wielowymiarowość oraz subiektywność doznania bólowego, co przekłada się na indywidualizację leczenia pacjenta z bólem. Ból ostry odgrywa rolę ostrzegawczo-obronną i stanowi fizjologiczną reakcję na szkodliwy bodziec. Jednak u części chorych, przy braku właściwego leczenia bólu ostrego, może dochodzić do chronifikacji bólu, może rozwinąć się zjawisko sensytyzacji ośrodkowej. U chorego z bólem ostrym zaleca się multimodalne leczenie bólu, co oznacza równoczesne stosowanie różnych metod analgetycznych: farmakoterapii, metod anestezjologicznych, psychologicznych i neuromodulacyjnych. Podstawę nowoczesnej farmakoterapii stanowi właściwy dobór analgetyku w zależności od nasilenia i patomechanizmu bólu. W każdym rodzaju bólu receptorowego (nocyceptywnego) skuteczne są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). W artykule omówiono dwa wybrane NLPZ różniące się profilem farmakologicznym: ketoprofen, należący do klasycznych nieselektywnych inhibitorów cyklooksygenaz, oraz etorykoksyb, selektywny inhibitor cyklooksygenazy 2. W opracowaniu przedstawiono szereg badań potwierdzających skuteczność obu substancji w leczeniu bólu ostrego. Wybór właściwego leku z grupy NLPZ powinien opierać się na danych dotyczących jego skuteczności i ryzyka działań niepożądanych. Dlatego należy wybierać leki z tej grupy indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od natężenia bólu, istniejących lub potencjalnych czynników zwiększających ryzyko wystąpienia działań ubocznych i możliwych interakcji z lekami stosowanymi z powodu innych schorzeń.