Cel pracy

Celem pracy była analiza wpływu leczenia unieruchomieniem „lżejszych” obrażeń narządu ruchu obejmujących tkanki miękkie na stanowisko biegłych i treść orzeczeń sądów w przestępstwach przeciwko zdrowiu. Zbadano także stosunek sądów do opinii biegłych oraz zaproponowano model opiniowania sądowo-lekarskiego w tego typu przypadkach.

Materiał i metody

W ramach badania przenalizowano wyroki wydane przez wydziały karne sądów powszechnych, w których zastosowanie unieruchomienia danej części ciała albo jego brak mogło rzutować na stopień określonego przez biegłego uszczerbku na zdrowiu.

Wyniki

Część biegłych uznaje leczenie unieruchomieniem za równoznaczne z naruszeniem czynności narządu ciała, a sądy rzadko odrzucają takie opinie. Dla niektórych biegłych kluczowe znaczenie ma nie tyle rzeczywista czynność leczonej unieruchomieniem części narządu ruchu po 7 dniach od urazu, ile samo leczenie unieruchomieniem, bez względu na czas, przez jaki jest ono stosowane. Dodatkowo biegli określają ciężkość obrażeń, biorąc pod uwagę zastosowanie unieruchomienia albo jego brak.

Wnioski

O stopniu uszczerbku na zdrowiu definiowanego w Kodeksie karnym powinno rozstrzygać kontrolne badanie lekarskie przeprowadzone po 7 dniach od urazu oraz ocena jego „biologicznych” skutków, nie zaś fakt zastosowania unieruchomienia ani czas jego trwania.