Częstoskurcz komorowy (VT) jest najczęstszą przyczyną nagłego zgonu. Dominacja określonych mechanizmów VT różni pacjentów z chorobą organiczną, tzw. chorobą poligenową, od osób bez organicznej choroby serca. Szczególną grupą są pacjenci z chorobą monogenową. Mechanizmy zależą od lokalizacji, postaci, rozległości i aktywności procesów uszkodzenia, np. arytmie z włókien Purkinjego mogą powstać, kiedy wykazują one właściwości arytmogenne w obszarach ostrego niedokrwienia  uszkodzenia (np. w ostrym zespole wieńcowym), w obszarach genetycznie uwarunkowanego ich „nadmiaru” (katecholaminergiczny VT), w obszarach „nadmiaru” i uszkodzenia (HCM) lub w obszarach postępującego uszkodzenia (ARVC). Zwykle arytmia z włókien Purkinjego ma zmienną morfologię QRS. Możliwość poznania czynników wyzwalających (trigger) i mechanizmów częstoskurczu oraz właściwa ocena obszaru krytycznego dla jego potrzymywania daje szanse wykonania skutecznej ablacji.