Choroba nowotworowa dziecka nie jest czymś naturalnym, łatwym do zaakceptowania. Tym bardziej pogodzenie się z jej nieuleczalnością jest trudne zarówno dla rodziców, jak i dla zespołu medycznego. Przeszkodą w ofiarowaniu pacjentowi holistycznej opieki u kresu życia, a także zagrożeniem jego fundamentalnych praw oraz godności jest medykalizacja umierania i śmierci. U podstaw tego zjawiska leżą działania medyczne, w tym leczenie, ingerujące w umieranie i śmierć z zamierzeniem zatrzymania tego nieuniknionego procesu.

W opiece pielęgniarskiej nad dzieckiem umierającym szczególne znaczenie należy przypisać komunikacji z nim, będącej zarazem wyrazem ludzkiej troski oraz działaniem terapeutycznym. Stanowi ona relację interpersonalną, której charakter z jednej strony określony jest przez chorobę i osobistą sytuację życiową dziecka, a z drugiej – przez postawę i podejście pielęgniarki.

Komunikacja, okazanie dziecku empatii, szacunku oraz akceptacja i przestrzeganie jego praw, przy jednoczesnym wyeliminowaniu powierzchowności, pośpiechu i przekonania o nieprzyzwoitości cierpienia i śmierci wydają się niezbędne w realizacji dojrzałej, profesjonalnej opieki pielęgniarskiej.