We wprowadzeniu przedstawiono rolę i znaczenie problematyki patofizjologii narządu głosu w wymianie informacji i komunikacji międzyludzkiej. Zapobieganie, diagnostyka i postępowanie terapeutyczne w zaburzeniach komunikacji stały się wyzwaniem dla otorynolaryngologii i specjalizacji pochodnych (foniatrii i audiologii) w XXI w. W zakresie metodyki badań głosu omówiono „state of the art” w tym zakresie, zwracając szczególną uwagę na zastosowanie kliniczne omawianych metod. Podzielono je na metody stosowane w rutynowych badaniach oraz metody uzupełniające, wskazane w wybranych przypadkach oraz metody stosowane rzadko w praktyce klinicznej, a najczęściej w eksperymencie klinicznym i w badaniach doświadczalnych. Wspomniano o nich, ponieważ w niedalekiej przyszłości mogą znaleźć zastosowanie w praktyce klinicznej.
Specjalną uwagę zwrócono na możliwości poszerzenia badań stroboskopowych krtani poprzez wprowadzenie do tego badania parametrów ilościowych w odniesieniu do pomiarów powierzchni głośni oraz długości i szerokości oraz symetrii fałdów głosowych. Podniesiono również wzrastającą rolę w diagnostyce zaburzeń głosu badań akustycznych, pozwalających na istotne uzupełnienie ich obrazu klinicznego i zastosowanie w badaniach skryningowych głosu, mogących znaleźć przydatność we wczesnym wykrywaniu zmian organicznych w krtani. Współcześnie dąży się do stworzenia kompleksowego modelu badań głosu, składającego się nie tylko z badań klinicznych foniatrycznych i akustycznych, ale również danych z wywiadu oraz samooceny osób z zaburzeniami głosu. Standaryzacja metod kompleksowych pozwoliłaby na wprowadzenie kompatybilności wyników badań przeprowadzanych w różnych ośrodkach zajmujących się patofizjologią głosu.