Wstęp. Badania wykazały, że meticylinooporny Staphylococcus aureus jest najczęstszą przyczyną zakażeń szpitalnych. Dlatego, w celu poprawienia jakości opieki, zasadne jest wdrażanie badań na nosicielstwo meticylinoopornego gronkowca złocistego wśród personelu medycznego, nie tylko wśród pielęgniarek i położnych, ale również wśród personelu pomocniczego oraz lekarskiego.

Cel. Celem niniejszej pracy było wstępne ustalenie częstości występowanie gronkowca złocistego wśród pielęgniarek i położnych pracujących w zakładach opieki zdrowotnej.

Materiał i metody. W badaniach wstępnych wzięło udział 50 osób, od których pobrano wymazy z przedsionka nosa oraz z gardła. Próbki posiewano na selektywne podłoże z mannitolem (podłoże Chapmana) oraz poddano 48-godzinnej inkubacji w temperaturze 37ºC. Identyfikację szczepów przeprowadzono na podstawie morfologii i zdolności wytwarzania koagulazy związanej i/lub wolnej za pomocą testu Slidex Staph Kit (Biomerieux). Wrażliwość na antybiotyki izolowanych szczepów S. aureus oznaczono metodą dyfuzyjno-krążkową według Kirby-Bauera na podłożu Mueller-Hinntona z użyciem krążków z cefotyksyną 30 μg, klindamycyną 2 μg oraz erytromycyną 15 μg. Na tej podstawie określono częstość występowania oporności S. aureus na meticylinę (MRSA) oraz fenotypu oporności typu MLSB (oporność na makrolidy, linkosamidy i streptograminy B).

Wyniki i wnioski. Wstępne wyniki badań wykazały, że nosicielstwo gronkowca złocistego w przedsionku nosa i w gardle wśród pielęgniarek i położnych wynosi 44%. Wśród nich były tylko dwa szczepy o fenotypie oporności typu MLSB i jeden MSB. Zadowalający jest również odsetek nosicielstwa szczepów MRSA wśród badanej grupy. Wynosi on tylko 4%, co mieści się w granicach badań przeprowadzonych na nosicielstwo MRSA wśród personelu w różnych regionach świata.