Wstęp. Upadki są główną przyczyną urazów osób starszych i związanej z nimi niepełnosprawności, chorobowości oraz śmiertelności. Celem pracy była ocena wydolności funkcjonalnej i stopień narażenia na upadki oraz zdolności zachowania równowagi u osób starszych w środowisku zamieszkania.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 100 losowo wybranych osób powyżej 65. roku życia w środowisku zamieszkania. W badaniach wykorzystano standaryzowane narzędzia badawcze: Index Barthel, Geriatryczna Skala Depresji, Test „wstań i idź” i Test stania na jednej nodze.

Wyniki. Średnia wieku w badanej grupie wynosiła 80,6 ± 6,4 lat. W najstarszej grupie wiekowej 81–90 lat zagrożenie upadkiem było istotnie statystycznie większe (p = 0.003) w porównaniu z młodszymi grupami wiekowymi. Poza tym żadna z badanych osób nie wykonała samodzielnie testu równowagi (p = 0.02). Wśród badanych z rozpoznanym otępieniem aż u 89% występuje duże ryzyko upadku (p < 0,05) w porównaniu z grupą osób beż otępienia. Nie stwierdzono istotnie statystycznej zależności pomiędzy wiekiem a zdolnością zachowania równowagi w grupie mężczyzn.

Wnioski. Występowanie otępienia w dużym stopniu wpływa na zwiększone ryzyko upadku oraz mniejszą zdolność zachowania równowagi. Wraz z wiekiem występuje stopniowe pogorszenie sprawności funkcjonalnej. W badanej grupie większą sprawność wykazywali mężczyźni w porównaniu z kobietami.

Problemy Pielęgniarstwa 2014; 22 (2): 159–164