Wstęp

Pojawienie się choroby nowotworowej zmienia całkowicie życie i funkcjonowanie osoby chorej. Jak każda choroba przewlekła rak niesie ze sobą długofalowe konsekwencje obniżające jakość życia. Wpływa na wszystkie wymiary funkcjonowania chorego, w tym również na wymiar psychiczny.

Cel pracy

Określenie poziomu przystosowania psychicznego do życia osób z rakiem tarczycy.

Materiał i metody

Badania przeprowadzono w Klinice Chirurgii Ogólnej i Endokrynologicznej Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Łodzi wśród 100 pacjentów, w tym 50 z nowo rozpoznanym rakiem tarczycy i 50 ze wznową raka. Wykorzystano w nich ankietę własną, standaryzowany kwestionariusz Mini-MAC (skalę przystosowania psychicznego do choroby) oraz skalę satysfakcji z życia.

Wyniki

Wśród ankietowanych było więcej kobiet – 64%, w tym 35% z nowo rozpoznanym rakiem, a 29% ze wznową. Największą grupę ankietowanych (39%) stanowiły osoby w wieku od 36 do 50 lat – 21% ze wznową choroby i 18% z nowo rozpoznanym rakiem. Najczęściej wybieraną przez respondentów reakcją na chorobę – zarówno nowo rozpoznaną, jak i wznowę – były strach i obawa.

Wnioski

Osoby z nowo rozpoznanym rakiem tarczycy miały pozytywną postawę wobec choroby i charakteryzowały się chęcią poszukiwania informacji, natomiast osoby ze wznową reprezentowały głównie postawy negatywne. Wyższy poziom przystosowania konstruktywnego zaobserwowano u osób z nowo rozpoznaną chorobą. Wyższy poziom przystosowania do choroby wpływa na zwiększenie oceny satysfakcji z życia osób z nowo rozpoznanym rakiem tarczycy i z jego wznową.