Wstęp

W praktyce medyczno-sądowej rzadkie przypadki związane z samobójczym, zbrodniczym lub przypadkowym przedawkowaniem insuliny należą do trudnych pod względem analitycznym i opiniodawczym. Oznaczanie insuliny we krwi sekcyjnej, głównie ze względu na zachodzące tanatochemiczne procesy degradacyjne (zwłaszcza hemolizę), ma ograniczoną wartość diagnostyczną i w praktyce medyczno-sądowej jest nieprzydatne.

Cel pracy

Celem pracy były: 1) ocena przydatności metody immunoradiometrycznej – wykorzystywanej dotąd w badaniach klinicznych – do pomiaru stężenia insuliny w płynie z gałki ocznej post mortem, 2) wstępna ocena przydatności uzyskanych wyników w orzecznictwie toksykologiczno- i medyczno-sądowym oraz 3) potwierdzenie na własnym materiale słuszności cytowanych danych literaturowych dotyczących wpływu hemolizy na wynik oznaczenia insuliny we krwi sekcyjnej.

Materiał i metody

Materiał badawczy stanowiły 93 próbki płynu z gałki ocznej pobrane w czasie sądowo-lekarskich sekcji zwłok przeprowadzonych w Katedrze i Zakładzie Medycyny Sądowej i Toksykologii Sądowo-Lekarskiej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Dodatkowo analizie poddano 10 próbek krwi obwodowej pobranej od osób żywych w celach kliniczno-diagnostycznych – od 5 kobiet i 5 mężczyzn. Do oznaczeń wykorzystano zestawy Insulin(e) IRMA KIT firmy IMMUNOTECH.

Wyniki

W 86 (92,5%) próbkach stężenie insuliny było niższe niż czułość analityczna metody (poniżej 0,5 μIU/ml), natomiast w 7 przypadkach zawierało się w przedziale 1,42–24,42 μIU/ml.

Wnioski

Oznaczenie stężenia insuliny w płynie z gałki ocznej metodą immunoradiometryczną daje szansę na obiektywne potwierdzenie zatrucia, jednak zagadnienie to wymaga dalszych badań.