Wstęp. Regularna ocena stopnia nasilenia bólu przy użyciu skal dostosowanych do wieku i możliwości percepcyjnych dziecka stanowi
podstawę skutecznego uśmierzania bólu pooperacyjnego.

Cel pracy. Celem pracy była ocena stopnia nasilenia bólu w pierwszej dobie po zabiegach torakochirurgicznych u dzieci oraz analiza
następujących problemów badawczych:

1. W jakim stopniu rodzaj zastosowanej metody leczenia bólu, rodzaj zabiegu operacyjnego, płeć badanych, miał wpływ na stopień
nasilenia bólu?

2. Która ze skal oceny bólu (numeryczna czy werbalna) była bardziej przydatna do oceny nasilenia bólu pooperacyjnego?

3. Jaka była korelacja między parametrami fizjologicznymi (ciśnieniem tętniczym krwi, tętnem) a subiektywnym odczuciem bólu w badanych
grupach?

Materiał i metody. Badania przeprowadzono w dwóch grupach dzieci w wieku od 7 do 18 lat. W grupie I (n = 30) operowani otrzymywali
ciągły dożylny wlew morfiny. W grupie II (n = 59) ból leczono przez cewnik zewnątrzoponowy w odcinku piersiowym za pomocą
0,25-procentowej bupiwakainy lub 0,25-procentowej bupiwakainy z morfiną. Natężenie bólu oceniano pięciokrotnie w skali numerycznej
i werbalnej.

Wyniki i wnioski. Natężenie bólu pooperacyjnego uzależnione jest od rodzaju zastosowanej analgezji, ale nie od rodzaju zabiegu torakochirurgicznego
ani płci badanych. Obie skale bólu (numeryczna i werbalna) są przydatne do oceny bólu pooperacyjnego, ale ze względu
na większą gradację bólu w skali numerycznej, w pierwszym rzędzie należy rozważyć użycie tej skali. Parametry fizjologiczne słabo korelują
z subiektywnym odczuciem bólu, dlatego powinny być jedynie elementem pomocniczym w jego ocenie.