Wstęp: Celem badania jest określenie kierunku i siły wpływu optymizmu dyspozycyjnego na poziom zmęczenia związanego z chorobą nowotworową i jej leczeniem oraz jakość życia pacjentek z rakiem piersi i narządu płciowego.

Materiał i metody: Zbadano 3 grupy pacjentek (po 50 osób każda) leczonych z powodu nowotworu piersi, trzonu macicy i szyjki macicy. Wiek badanych kobiet w każdej grupie mieścił się w przedziale 20–60 lat. Żadna z respondentek nie zmagała się przed leczeniem onkologicznym z zaburzeniami psychicznymi. Badane wypełniły 3 kwestionariusze: BFI (ocena zmęczenia), QLQ-C30 (ocena jakości życia), LOT-R (ocena poziomu optymizmu).

Wyniki: Optymizm pacjentek w czasie leczenia onkologicznego łagodzi doświadczane zmęczenie i somatyczne objawy uboczne terapii, ale nie wpływa na poziom funkcjonowania psychospołecznego. W okresie po leczeniu optymizm pacjentek podnosi ich ocenę funkcjonowania emocjonalnego, poznawczego i społecznego, a obniża ocenę doświadczanych objawów somatycznych.

Wnioski: Wyniki badania pokazują dynamicznie zmieniającą się rolę optymizmu, która z jednej strony zależy od fazy leczenia (początek vs zakończenie), a z drugiej – od obszaru jego oddziaływania – ciało, umysł, emocje.