Wstęp: Rozwój psychoonkologii przebiega w wielu ważnych kierunkach, a jednym z nich jest poszukiwanie powiązań uwarunkowań osobowościowych z adaptacją do sytuacji choroby i leczenia. Dużego znaczenia nabrało opisanie koncepcji osobowości typu D w chorobach somatycznych, także w chorobie nowotworowej. Celem pracy jest ocena natężenia cech osobowości typu D, poziomu satysfakcji z życia, a także stosowanych strategii radzenia sobie i powiązań między tymi zmiennymi u chorych w sytuacji silnego natężenia stresu (w trakcie chemioterapii nowotworu).

Materiał i metody: Badaniem objęto 40 pacjentów Wojewódzkiego Centrum Onkologicznego w Gdańsku. Wykorzystano Skalę do pomiaru typu D – DS-14, Skalę satysfakcji z życia – SWLS, Skalę przystosowania psychicznego do choroby nowotworowej – Mini-MAC.

Wyniki: Wykazano wysoką satysfakcję z życia u badanych chorych oraz częstsze stosowanie strategii konstruktywnych. Osobowość typu D stwierdzono u 20% pacjentów onkologicznych. Osoby te charakteryzują się niższą satysfakcją z życia niż osoby nienależące do tego typu i mają tendencję do stosowania destrukcyjnych strategii radzenia sobie z chorobą.

Wnioski: Osobowość stresowa częściej występuje u pacjentów onkologicznych, co wiąże się z niższą satysfakcją z życia oraz destrukcyjnym stylem radzenia sobie z chorobą. Jednakże w celu potwierdzenia tego wyniku i ustalenia kierunku zależności między osobowością typu D a chorobą nowotworową należałoby wykonać badania podłużne z udziałem większej grupy osób.