Długotrwała choroba prowadzi do poważnych powikłań, powoduje przykre dla chorego dolegliwości i objawy, w dużym stopniu upośledza jakość życia, prowadząc często do ograniczeń fizycznych i społecznych. Chorzy z owrzodzeniem żylnym z uwagi na poważny stopień zaawansowania choroby często rezygnują z aktywności zawodowej, społecznej i korzystają ze świadczeń rentowych. W niniejszej pracy zaprezentowano trzy opisy przypadków stosunkowo młodych chorych z owrzodzeniem żylnym (w wieku 50–52 lat). Pacjenci z powodu stopnia zaawansowania choroby zmuszeni byli zaprzestać podejmowania aktywności zawodowej i zacząć korzystać ze świadczeń rentowych. We wszystkich przypadkach podjęto działania związane z leczeniem przyczynowym, zastosowano kompresjoterapię oraz podjęto postępowanie miejscowe zgodne z założeniami strategii TIME.