Pierwsze narodowe organizacje pielęgniarskie na świecie powstały w XIX wieku. Przełom wieków sprzyjał integracji, dzięki czemu w 1899 roku powstała
Międzynarodowa Rada Pielęgniarek. Powstanie i rozwój organizacji międzynarodowej oraz stowarzyszeń narodowych było możliwe dzięki ogromnej sile
przywództwa, jasno określonej przez liderów misji i wizji organizacji pielęgniarskich i zawodu oraz strategii ich urzeczywistnienia, cierpliwości i odwadze
w realizacji wytyczonych celów. Opisanie współczesnych wyzwań tworzy podstawy do ich realizacji nawet w bardzo trudnych warunkach.
Celem pracy jest prezentacja przywódczyń/liderek międzynarodowego ruchu pielęgniarek i polskiego stowarzyszenia narodowego
u początków ich powstania oraz upowszechnianie współczesnych kierunków działań Międzynarodowej Rady Pielęgniarek. Poddano analizie
przedruki z materiałów Międzynarodowej Rady Pielęgniarek z okresu obchodów stulecia i polskiego piśmiennictwa z historii pielęgniarstwa
oraz opracowania związane z terminologią i koncepcją przywództwa (liderowania) w teorii zarządzania.
Analiza literatury przedmiotu wskazuje, że międzynarodowa integracja pielęgniarek na przełomie wieków zainspirowała stworzenie silnej
grupy wspierającej narodowe stowarzyszenia. Charyzma przywódczyń Międzynarodowej Rady Pielęgniarek reprezentujących wartości
działania, które we współczesnej teorii zarządzania są zawarte w koncepcji przywódcy transformacyjnego, oraz siła oddziaływania stowarzyszeń
narodowych wpłynęły na zmianę statusu pielęgniarki i stworzyły zawód, eksponując jego humanistyczne wartości. Podjęcie nowych
wyzwań, jakie niesie XXI wiek, to kolejny etap w rozwoju profesji.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (2): 220-225