Terapeutyczna edukacja pacjenta (TEP) jest wciąż bardzo często kwestią przyzwyczajenia lub praktyk empirycznych. Nabywanie wiedzy jest uważane za automatyczny efekt nauczania. Kiedy oceniane są praktyki, można zidentyfikować serię mniej lub bardziej ukrytych modeli, które leżą u podstaw zarówno dyskursów, jak i działań. Po 30 latach doświadczeń ważne jest, aby rozwijać praktyki pedagogiczne. W niniejszym artykule autorzy proponują zastosowanie allosterycznego modelu uczenia się w TEP w świetle analizy literatury i praktyki edukacyjnej związanej z różnymi modelami nauczania i uczenia się oraz doświadczeń podjętych przez zespół naukowy fizjologów, psychologów i pedagogów we współpracy z serwisem edukacji terapeutycznej pacjentów Szpitala Uniwersyteckiego w Genewie.