Celem pracy było przedstawienie aktualnego stanu i podstaw funkcjonowania akademickiego modelu medyczno-sądowej działalności eksperckiej w Polsce oraz perspektyw jej przyszłego rozwoju. Materiał do analizy stanowiły informacje uzyskane na podstawie kwerend wśród konsultantów wojewódzkich w ramach bieżącej działalności zespołu konsultanta krajowego. Zakończony niedawno okres wsparcia rozwoju infrastruktury badawczej w ramach polityki spójności Unii Europejskiej przyczynił się do znaczącej poprawy potencjału naukowo-dydaktycznego większości uniwersyteckich ośrodków medycyny sądowej. Poprawa bazy dydaktycznej oraz zakupy nowej aparatury diagnostycznej nie wiązały się jednak z istotnym zwiększeniem zaplecza kadrowego poszczególnych jednostek, które decyduje ostatecznie o randze całej dyscypliny. Konieczne jest podjęcie inicjatyw ukierunkowanych na poprawę rozpoznawalności medycyny sądowej jako odrębnej dziedziny medycznej oraz zwiększanie liczby lekarzy rozpoczynających szkolenie specjalizacyjne. Wysoce sprofilowany charakter specjalności wymusza kooperację z innymi jednostkami oraz otwarcie na dziedziny kliniczne. Nawiązywanie różnych form współpracy jest sposobem na optymalne wykorzystanie istniejącej bazy aparaturowej oraz stymulację badań wieloośrodkowych.