Wstęp

Cukrzyca typu 1 (DM1) wymaga dożywotniej insulinoterapii. Standardy opieki nad dziećmi z DM1 mogą różnić się w zależności od kraju. Od 2022 roku wielu uchodźców wojennych z Ukrainy z DM1 kontynuuje leczenie w Polsce.

Cel

Porównanie dzieci polskich i ukraińskich z DM1 pod względem metod podawania insuliny, monitorowania glikemii, parametrów auksologicznych oraz chorób współistniejących, a także ocena zmian w grupie dzieci ukraińskich po rocznym pobycie w Polsce.

Materiał i metody

Przeprowadzono retrospektywną analizę obejmującą 35 ukraińskich uchodźców w wieku szkolnym oraz 70 dzieci polskich, dobranych pod względem płci, wieku i czasu trwania DM1.

Wyniki

Ciągły podskórny wlew insuliny (CSII) oraz ciągłe monitorowanie glikemii (CGM) były istotnie częściej stosowane u dzieci polskich niż ukraińskich. Poziomy hemoglobiny glikowanej (HbA1c) były niższe u pacjentów polskich niż u pacjentów ukraińskich, zarówno w grupie stosującej CGM, jak i CSII. Wartości wskaźnika odchylenia standardowego (SDS) wzrostu były istotnie niższe u dzieci ukraińskich niż u dzieci polskich, ponadto wartości SDS wskaźnika masy ciała (BMI SDS) były istotnie niższe u pacjentów ukraińskich leczonych wielokrotnymi wstrzyknięciami insuliny. Częstość nadwagi i otyłości zależała od zastosowanych siatek centylowych (krajowych dla dzieci polskich i ukraińskich oraz Światowej Organizacji Zdrowia). Po roku obserwowano wzrost odsetka dzieci ukraińskich stosujących CSII i CGM oraz poprawę SDS wzrostu i BMI, bez istotnego wpływu na HbA1c. Niedobór witaminy D i autoimmunologiczne zapalenie tarczycy były częstymi chorobami współistniejącymi.

Wnioski

Stosowanie CSII, a zwłaszcza CGM, wiąże się z lepszą kontrolą DM1 i korzystniejszymi parametrami wzrastania. Migracja dzieci z DM1 wiązała się z koniecznością modyfikacji leczenia oraz trudnościami w prawidłowej ocenie stanu odżywienia.