Pokrzywka to schorzenie o złożonej i niejednorodnej etiologii, łatwe do rozpoznania, stanowiące jednak trudne wyzwanie w zakresie określenia przyczyny objawów oraz leczenia. W przypadku każdego pacjenta konieczne jest przeprowadzenie pełnego panelu badań dodatkowych zarówno w zakresie podstawowym, jak i swoistych prób prowokacyjnych. Postępowanie terapeutyczne obejmuje przede wszystkim unikanie czynników prowokujących objawy kliniczne oraz leczenie chorób związanych z ich występowaniem. W terapii objawowej w pierwszej kolejności stosuje się leki przeciwhistaminowe drugiej generacji, charakteryzujące się dodatkowym działaniem przeciwzapalnym oraz dobrym profilem bezpieczeństwa. W ciężkich przypadkach, niepoddających się ww. leczeniu należy zwiększyć dawkę stosowanego leku przeciwhistaminowego (nawet 4-krotnie), a w razie braku efektu zastosować wybrane metody alternatywne. Trzeba jednak podkreślić, że włączanie glikokortykosteroidoterapii ogólnej oraz cyklosporyny A – ze względu na potencjalne działania niepożądane tych leków – powinno być zarezerwowane jedynie dla ciężkich przypadków klinicznych.