Zaburzenia lipidowe dotyczą ponad 50% pacjentów z rozpoznaną cukrzycą typu 1 i 2. Są one często związane z obecnością dyslipidemii aterogennej, dla której charakterystyczne są współistnienie podwyższonego stężenia triglicerydów, obecność w surowicy małych, gęstych cząsteczek lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i niskie stężenie frakcji cholesterolu o wysokiej gęstości (HDL). Zaburzenia lipidowe są istotnym czynnikiem ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych. Monoterapia statynami często jest niewystarczająca do skutecznej korekty lipidogramu. Nawet pomimo osiągnięcia docelowego stężenia cholesterolu LDL rezydualne ryzyko sercowo--naczyniowe nadal pozostaje istotne. Dlatego aktualne wytyczne poza obniżeniem stężenia LDL wskazują również na potrzebę korekty wartości cholesterolu nie-HDL, która określa całkowitą liczbę aterogennych cząsteczek w osoczu i lepiej odzwierciedla ryzyko sercowo-naczyniowe. Optymalnym sposobem skorygowania nie-HDL jest skojarzone leczenie statyną i fenofibratem. W pracy przedstawiono najnowsze stanowisko European Society of Cardiology (ESC) i European Atherosclerosis Society (EAS) z 2019 r. dotyczące leczenia zaburzeń lipidowych oraz algorytm, który ma za zadanie ułatwić podjęcie decyzji w postępowaniu diagnostyczno-terapeutycznym.