Przez wieki noworodki nie były uważane za istoty w pełni ludzkie, gdyż nie posiadały duszy. Pierwszy prawo do jej posiadania przyznał im w XIII wieku Święty Tomasz z Akwinu. Pod jego wpływem w XV wieku przyznano noworodkom oficjalnie status istoty ludzkiej, posiadającej duszę. Współcześnie problemem staje się taka diagnostyka i terapia, by dzieci przedwcześnie urodzone mogły prawidłowo się rozwijać, a jednocześnie koszty społeczne urodzenia i utrzymania przy życiu dziecka obciążonego wadą wrodzoną lub chorobą genetyczną byty jak najmniejsze. Z roku na rok wzrasta przeżywalność noworodków ze skrajnie małą masą ciała i z wadami wrodzonymi. Rozwój tych dzieci oraz jakość ich życia nie jest zadowalająca. W związku z postępem wiedzy medycznej i technik wspomagania procesów życiowych w XXI wieku zrodziło się wiele problemów natury etyczno-deontologicznej i prawnej. Wśród dylematów, z którymi w swojej pracy spotykają się pracownicy oddziałów neonatologicznych można wymienić: decyzję o podjęciu lub nie akcji resuscytacyjnej, zaprzestanie intensywnej opieki i leczenia, rozróżnienie uporczywej terapii od eutanazji.