Wstęp: Rodzina jest jednym z najważniejszych środowisk człowieka, wspierającym jego życie i rozwój. W sytuacji choroby jednej z osób z tego zespołu dochodzi do dezorganizacji dotychczasowego życia. Zaburzona zostaje równowaga psychoemocjonalna oraz pojawiają się problemy etyczne.

Cel pracy: Identyfikacja problemów społecznych rodzin opiekujących się swoimi bliskimi w terminalnym okresie choroby, poznanie czynników wpływających na ich powstanie, motywacji rodzin do opieki, sposobów radzenia sobie opiekunów w sytuacji kryzysowej oraz wsparcia, jakie otrzymują.

Materiał i metody: Badaniem objęto 10 głównych opiekunów. Zastosowano metodykę badań jakościowych oraz studium przypadku. Podstawową techniką wykorzystaną w pracy był wywiad, pomocniczo posłużono się obserwacją. Jako narzędzie zastosowano kwestionariusz wywiadu pogłębionego.

Wyniki i wnioski: Opiekunowie chorych terminalnie doświadczali problemów dotyczących zmian w funkcjonowaniu rodziny, reakcji emocjonalnych oraz dylematów moralnych. Dezorganizacja życia rodziny polegała na zmianie ról jej członków z wysunięciem na pierwszy plan chorego i opiekuna, przewartościowaniu problemów oraz ograniczeniu kontaktów społecznych. Reakcje emocjonalne rodzin obejmowały lęk przed śmiercią bliskiego, tęsknotę i cierpienie wynikające ze zbliżającego się osamotnienia. Dylematy moralne dotyczyły rozmowy z chorym o niepomyślnym rokowaniu oraz decyzji o umieszczeniu go w instytucji. Na powstawanie problemów miały wpływ czynniki zewnętrzne – sytuacyjne oraz wewnętrzne – psychologiczne. Dominującą motywacją opiekunów skłaniającą do opieki była silna więź łącząca ich z chorymi i miłość, a także wychowanie i system wartości obowiązujący w domu rodzinnym. Sposoby radzenia sobie opiekunów były nieświadomymi strategiami skoncentrowanymi na problemie. Duży wpływ miały podobne doświadczenia w przeszłości. Opiekunowie oczekiwali wsparcia ze strony innych członków rodziny, przyjaciół i pracowników służby zdrowia.