W warunkach fizjologicznych u człowieka podstawową drogą fali akustycznej do receptora jest droga powietrzna, natomiast przewodzenie dźwięku na drodze kostnej w warunkach normalnych okazuje się zjawiskiem w zasadzie niepożądanym i tłumionym. Przewodnictwo kostne będące komponentem słyszenia fizjologicznego określa się jako pośrednie i stanowi bodziec akustyczny słabszy od przewodnictwa powietrznego o 50–60 dB. Znajomość tego zjawiska pozwala na zastosowanie w niektórych przypadkach aparatów słuchowych na przewodnictwo kostne. Ze zjawiskiem przewodzenia dźwięków na drodze kostnej wiąże się zjawisko odczuwania wibracji na drodze czucia głębokiego. Najbardziej wrażliwe na wibracje są okolice twarzy i dłonie. Obok wrażeń kinestetycznych wibracje mają znaczenie poznawcze i kompensacyjne u osób głuchych, zwłaszcza przy „odbiorze” rytmu i muzyki. W ostatnich latach wraz ze wzrostem zainteresowania możliwością odbioru dźwięku na drodze kostnej u osób z normalnym słuchem pojawiły się urządzenia wykorzystujące przewodnictwo kostne dla osób przebywających w specyficznych warunkach, np. w hałasie lub w wodzie, gdzie słyszenie na drodze powietrznej jest utrudnione.