W polskim prawie silnie akcentuje się prawo do informacji medycznej. Przysługuje ono przede wszystkim pacjentowi, który na podstawie uzyskanych w ten sposób wiadomości może następnie podjąć decyzję terapeutyczną. Przekazanie wiadomości osobom trzecim służy zaś zaspokajaniu ich potrzeb rodzinno-społecznych. Uprawnienie to nie jest jednak bezwzględne. Przepisy dozwalają na jego ograniczenie, opierając się na konstrukcji tzw. przywileju terapeutycznego. W artykule omówiono jej uzasadnienie oraz źródła deontologiczne i prawne. Dokonano analizy przesłanek, których spełnienie warunkuje możliwość powołania się na przywilej terapeutyczny przez lekarza. Przedstawiono też zakres stosowania tej konstrukcji, a także konieczność przekazywania wówczas wiadomości przedstawicielowi ustawowemu pacjenta lub osobie przez niego upoważnionej. Mimo funkcjonowania tego rozwiązania pacjent nie jest pozbawiony możliwości uzyskania kompletnych danych. Może bowiem zażądać od lekarza, by ten w pełni go poinformował. Omówiono więc zasady występowania z takim żądaniem. Na zakończenie zaprezentowano krytyczną ocenę limitowania danych przekazywanych choremu.