Wstęp. Częstość występowania padaczki u dzieci i młodzieży jest znacznie wyższa w porównaniu z populacją dorosłych i stanowi około
75% wszystkich napadów z wyraźną przewagą do 10. roku życia. Leczenie farmakologiczne należy łączyć z systematycznie prowadzonym postępowaniem psychoterapeutycznym, prawidłowo prowadzoną stymulacją rozwoju psychoruchowego, postępowaniem psychologicznym uwzględniającym poradnictwo rodzinne i szkolno-zawodowe oraz postępowaniem psychokorekcyjnym nieprawidłowych postaw rodzicielskich i osób szczególnie znaczących w procesie wychowawczym chorego dziecka.

Cel pracy. Celem przeprowadzonych badań było poznanie rozwoju i psychospołecznego funkcjonowania dzieci chorych na padaczkę.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono na przełomie maja i czerwca 2006 roku w dziecięcej poradni neurologicznej w Warszawie wśród rodziców 38 dzieci, u których rozpoznano padaczkę. W badaniach wykorzystano kwestionariusz ankiety.

Wyniki i wnioski. W badanej grupie przeważały dzieci w wieku 6–15 lat (29 osób). Najczęściej przyczyna epilepsji była nieznana, u 14 dzieci był nią uraz okołoporodowy. Szesnastu rodziców twierdziło, że najczęstszą przyczyną napadów jest stres. U zdecydowanej większości dzieci obserwowano trudności w czytaniu i poprawnym pisaniu. Rodzice najczęściej obserwowali u swoich dzieci zmienność nastroju oraz stany depresyjne. Siedmioro rodziców twierdziło, że nie ma żadnej wiedzy i nie radzi sobie z problemem padaczki u ich dziecka, a 24 nie potrafiło rozpoznać objawów zbliżającego się napadu. Większa część badanych (25 osób) oceniła stosunki dziecka z rówieśnikami jako przyjazne, 13 rodziców stwierdziło, że spotykało się z przejawami nietolerancji otoczenia w związku z chorobą dziecka.