Na podstawie wiedzy o starzeniu narządowym i podstaw biogerontologii starano się uzasadnić celowość stosowania całościowej oceny geriatrycznej jako przydatnego standardu w pracy z osobami starszymi, w zaawansowanej biologicznie starości. Czy bez takiego narzędzia można bezpiecznie diagnozować i leczyć coraz większą populację seniorów, którzy stanowią widoczną klientelę placówek medycznych? Wobec natłoku problemów i wyborów, jakie stoją przed lekarzem badającym osobę starszą, stosowanie geriatrycznych zasad postępowania wydaje się warunkiem udzielenia efektywnej pomocy lekarskiej. Znajomość leków modyfikujących słabnącą z wiekiem neurotransmisję jest podstawą skutecznej farmakoterapii oraz ogranicza jatropatogenię powodowaną często niewłaściwie prowadzonym leczeniem. Treścią całościowej oceny geriatrycznej jest stosowanie specjalistycznych testów i skal oceniających funkcje poznawcze, nastrój, dysfunkcje ruchowe, stan odżywienia i ryzyka socjalne. Korzyści z takiej oceny przekładają się na rzadsze korzystanie z systemu opieki medycznej, natomiast dla samych pacjentów geriatrycznych wiążą się z poprawą wskaźników umieralności i samodzielności pozaszpitalnej. W artykule zwrócono również uwagę na ograniczone stosowanie pierwotnej profilaktyki chorób wieku podeszłego u osób w wieku przedstarczym i we wczesnej starości.