Cel pracy: Analiza kliniczna chorych ze wznową nowotworów narządów płciowych poddanych paliatywnej radioterapii.

Materiał i metody: Badaniem objęto 32 kobiety chore na nowotwory złośliwe narządów płciowych, poddane paliatywnej radioterapii w latach 2002–2012. Analizowano wiek chorych, długość okresu od rozpoznania nowotworu pierwotnego do wznowy, charakterystykę nowotworu pierwotnego, wskazania i sposoby frakcjonowania dawek w paliatywnej radioterapii.

Wyniki: Grupę badaną tworzyły chore na raka jajnika (46,9%), raka szyjki macicy (28,1%), raka trzonu macicy (21,9%) i raka sromu (3,1%). Średni wiek chorych wynosił 61,8 ±17,6 roku. Długość okresu od zakończenia leczenia nowotworu pierwotnego do paliatywnej radioterapii wynosiła u 78,1% chorych poniżej 3 lat, u 15,6% chorych 3–5 lat i u 6,3% chorych powyżej 5 lat. Wznowa była jednoogniskowa u 43,8% chorych i wieloogniskowa u 56,2% chorych. U 29 kobiet (90,6%) napromieniono jedną okolicę: mózgowie (14 chorych), kręgosłup piersiowy lub lędźwiowy (7 chorych), kości długie (3 chore), miednicę (4 chore), srom (1 chora). W 3 przypadkach (9,4%) napromieniono kolejno dwie okolice. W 90,6% przypadków podano całą zaplanowaną dawkę promieniowania, a w 9,4% przypadków nie dokończono leczenia.

Wnioski: U kobiet w dobrym stanie ogólnym z nieoperacyjnymi wznowami nowotworów narządów płciowych w ośrodkowym układzie nerwowym i układzie kostnym należy rozważyć wskazania do paliatywnej radioterapii. Występowanie synchronicznych zmian przerzutowych nowotworów ginekologicznych w więcej niż jednej lokalizacji nie jest równoznaczne z koniecznością odstąpienia od paliatywnej radioterapii. Przy właściwej kwalifikacji do leczenia tolerancja paliatywnej radioterapii jest w większości przypadków dobra i pozwala na zrealizowanie planu leczenia.