Pobudzenie u osoby starszej z otępieniem może mieć wiele przyczyn. W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględnić przyczyny somatyczne, stosowane leki, przyczyny psychologiczne oraz uwarunkowania środowiskowe. Dokładnie zebrany wywiad i kompleksowe badanie pacjenta umożliwiają wybór właściwych metod postępowania. Metody niefarmakologiczne powinny zawsze być stosowane jako postępowanie pierwszego rzutu. Ich efektywność w dużym stopniu zależy od dobrej współpracy lekarza z opiekunem pacjenta. Leczenie farmakologiczne ma szereg ograniczeń związanych z bezpieczeństwem terapii. Z tego powodu leki psychotropowe są zalecane jako terapia drugiego rzutu. Lekarz POZ, który na co dzień opiekuje się pacjentem, odgrywa znaczącą rolę w rozpoznawaniu, różnicowaniu i wdrażaniu planu leczenia oraz edukacji i wsparciu opiekuna w codziennym życiu z chorym.