Hipokinezja dotyczy pacjentów przebywających na oddziałach szpitalnych o różnej specjalności. Ze
względu na ograniczone możliwości rehabilitacji wszystkich potrzebujących chorych przez fizjoterapeutów
konieczna jest realizacja podstawowych zadań rehabilitacyjnych oraz profilaktycznych przez
wykwalifikowany zespół pielęgniarski znajdujący się na każdym oddziale szpitalnym.

Pozostawanie w pozycji leżącej jest konieczne w wielu schorzeniach, jednak długi okres unieruchomienia
także bywa źródłem cierpienia i chorób. Ograniczenie aktywności ruchowej jest przyczyną upośledzenia
reakcji fizjologiczno-biochemicznych organizmu ludzkiego. Hipokinezja zaburza funkcje układów:
sercowo-naczyniowego, oddechowego, nerwowo-mięśniowego, kostnego i gospodarki wodnoelektrolitowej,
głównie wapniowej, oraz wpływa na procesy krzepliwości krwi. Długotrwałe przebywanie
w łóżku i brak aktywności fizycznej zmniejszają ogólny metabolizm organizmu, prowadząc do
pogorszenia wydolności czynnościowej w zasadzie wszystkich układów ustrojowych, co prowadzi do
klinicznych objawów tak zwanego zespołu unieruchomienia.

Rola pielęgniarek przeszkolonych w podstawowych technikach rehabilitacyjnych jest bardzo ważna,
ponieważ nawet krótkotrwałe sesje prostych codziennych ćwiczeń, sadzanie czy stosowanie częstej
zmiany ułożenia ciała chorego mogą zapobiegać negatywnym następstwom unieruchomienia. Przerywanie
hipokinezji dynamicznym krótkotrwałym treningiem może polepszać proces zdrowienia.