Wstęp. Wsparcie społeczne jest rozumiane jako szczególny sposób i rodzaj pomocy udzielanej osobom i grupom głównie w celu mobilizowania sił, potencjału i zasobów, które zachowali, aby mogli sami sobie radzić ze swoimi problemami. Odgrywa również ogromnie znaczenie w walce z bólem niedokrwiennym.

Cel. Celem pracy było ukazanie roli wsparcia społecznego w radzeniu sobie radzenia sobie z bólem wśród pacjentów z przewlekłym niedokrwieniem kończyn dolnych (PAD).

Materiał i metody. Badania przeprowadzono w grupie 100 pacjentów hospitalizowanych z powodu przewlekłego niedokrwienia kończyn dolnych w Szpitalu Wojewódzkim w Bielsku-Białej na Oddziale Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej oraz leczonych w Poradni Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej w okresie od grudnia 2010 do stycznia 2012 roku. W pracy wykorzystano metodę analizy dokumentów oraz sondażu diagnostycznego przy użyciu standaryzowanych narzędzi badawczych, tj. Kwestionariusza Strategii radzenia sobie z bólem (CSQ), Skali Wsparcia Społecznego Krystyny Kmiecik-Baran oraz autorskiego kwestionariusza ankiety.

Wyniki i wnioski. Pacjenci z PAD najczęściej uruchamiali strategie modlenie się/pokładanie nadziei oraz deklarowanie radzenia sobie, natomiast najrzadziej strategię zdolność zmniejszania bólu. Osoby otrzymujące wsparcie instrumentalne rzadziej uruchamiały strategię zdolność zmniejszania bólu. Wsparcie informacyjne wiązało się z mniejszym korzystaniem ze strategii modlenie się/pokładanie nadziei. Chorzy odczuwający wsparcie wartościujące rzadziej wykorzystywali strategię odwracanie uwagi, przewartościowanie doznań, deklarowanie radzenia sobie, zwiększona aktywność behawioralna oraz kontrola bólu. Uzyskiwanie wsparcia emocjonalnego zmniejszało uruchamianie strategii modlenie się/pokładanie nadziei, kontrola bólu oraz zdolność zmniejszania bólu, natomiast sprzyjało katastrofizowaniu.