Jednym z głównych problemów sądowo-lekarskiej oceny urazów doznanych w wyniku upadku z wysokości jest różnicowanie następstw nieszczęśliwego wypadku oraz zamachu samobójczego. Celem pracy była weryfikacja częstości występowania obrażeń poszczególnych okolic układu kostno-stawowego u ofiar zamachów samobójczych i nieszczęśliwych zdarzeń zgodnie z wzorcem przyjętym przez Teh i wsp. Materiał do badań stanowiły wyniki poszerzonych badań pośmiertnych 114 ofiar upadków z wysokości przeprowadzonych w lubelskim Zakładzie Medycyny Sądowej, które skonfrontowano z informacjami zawartymi w aktach prowadzonych postępowań prokuratorskich. Wyniki badań wskazują na większą częstość występowania obrażeń struktur kostno-stawowych w obrębie miednicy oraz kończyn dolnych w grupie samobójców, co koreluje z wynikami uzyskanymi przez Teh i wsp. Analiza obrażeń poszczególnych okolic ciała zgodnie z przedstawionym wzorcem może być pomocna w ustalaniu okoliczności upadku z wysokości.