Wstęp

Żywienie do- i pozajelitowe wpływa nieuchronnie na satysfakcję z życia człowieka. Z czasem jednak okazuje się, że można z nim żyć, dalej się rozwijać, korzystać z życia, akceptując zaistniałą sytuację.

Cel pracy

Ocena wpływu leczenia żywieniowego na satysfakcję z życia chorego.

Materiał i metody

Badania przeprowadzono w Centrum Żywienia Klinicznego w Wojewódzkim Szpitalu Klinicznym w Łodzi wśród 100 pacjentów żywionych sztucznie drogą do- i pozajelitową. Metodą badawczą był kwestionariusz ankiety własnej konstrukcji oraz skala oceny jakości życia (SWLS). Skala SWLS składa się z 5 stwierdzeń, badany pacjent mógł uzyskać maksymalnie 35 punktów, osiągając w ten sposób wynik świadczący o wysokim poziomie satysfakcji z życia.

Wyniki

Wyniki przeprowadzonych badań świadczą, że ponad połowa (77%) spośród badanych osób posiada przeciętny i niski poziom satysfakcji z życia. Początkowy okres adaptacji bywa trudny i znacząco wpływa na poziom satysfakcji pacjenta, natomiast z czasem chory nabiera dystansu, akceptuje zaistniałą sytuację, a proces żywienia traktuje jako ratujący mu życie oraz coś, z czym można żyć bez wstydu i stresu.

Wnioski

Pacjenci odżywiani sztucznie drogą pozajelitową i dojelitową wykazują ogólny wskaźnik satysfakcji życiowej na poziomie przeciętnym. Najwyższa dodatnia korelacja wystąpiła pomiędzy wiekiem (p = 0,0001), długością odżywiania (p < 0,001) oraz wsparciem (p < 0,001). Wraz ze wzrostem wieku, poziomu wsparcia medycznego oraz czasu leczenia żywieniowego ankietowani czerpią większe zadowolenie oraz satysfakcję z życia.