Wstęp. Jednym z komponentów jakości życia może być subiektywne, dobre samopoczucie, które składa się z 3 elementów: poziomu
satysfakcji z życia, pozytywnych uczuć i braku uczuć negatywnych. Satysfakcja z życia jest odczuwana w sposób niepowtarzalny przez
każdą jednostkę. W literaturze występuje wiele doniesień odnoszących się do poczucia satysfakcji z życia różnych grup pacjentów będących
podmiotem działań pielęgniarki, lecz bardzo mało jest raportów dotyczących satysfakcji z życia osób świadczących opiekę pielęgniarską.
Odnosi się to szczególnie do polskich pielęgniarek.

Cel pracy. Celem badań była próba określenia poziomu satysfakcji z życia polskich pielęgniarek.

Materiał i metody. W pracy do oceny globalnego poczucia satysfakcji życiowej wykorzystano Skalę Satysfakcji z Życia (SWLS). Natomiast
narzędziem badawczym był kwestionariusz SWLS Dienera. Badania statystyczne przeprowadzono przy użyciu oprogramowania komputerowego
STATISTICA 8.0. Objęto badaniami 891 pielęgniarek czynnych zawodowo zamieszkałych w Polsce na terenie województw: mazowieckiego,
kujawsko-pomorskiego i lubelskiego.

Wyniki i wnioski. W badanej grupie pielęgniarek średnia wartość satysfakcji z życia wynosiła 19,60. W analizie statystycznej nie wykazano
istotnych statystycznie zależności pomiędzy miejscem zamieszkania badanych (miasto, wieś), płcią, stażem oraz miejscem pracy oraz
wykształceniem a średnim poziomem satysfakcji z życia. Zależność taka występuje w przypadku stanu cywilnego respondentek oraz województwa,
w którym mieszkały ankietowane.
Na podstawie uzyskanych danych można stwierdzić, że poziom satysfakcji z życia polskich pielęgniarek jest zbliżony do poziomu satysfakcji
z życia pielęgniarek w innych krajach. Równocześnie można zauważyć, że poziom satysfakcji z życia tej grupy zawodowej jest niższy niż
poziom satysfakcji z życia ogółu populacji Polski.