Ból przewlekły pochodzenia nienowotworowego może dotyczyć nawet 27% dorosłych w Polsce. Stanowi to znaczne obciążenia dla systemu opieki zdrowotnej, ale przede wszystkim – źródło niepotrzebnego cierpienia dla chorych i ich bliskich. Ból przewlekły niezależnie od pochodzenia w znaczący sposób pogarsza funkcjonowanie fizyczne i psychiczne pacjenta, a celem leczenia jest nie tylko ulga w bólu, lecz także poprawa jakości życia.

Według zaleceń ekspertów krajowych i międzynarodowych leczenie bólu przewlekłego, niezależnie od etiologii, powinno być wielokierunkowe i uwzględniać farmakoterapię, metody inwazyjne, psychologiczne, rehabilitacyjne i neuromodulację. Metody farmakoterapii są nadal jednak najbardziej dostępne i łatwe do zastosowania, nawet w ramach praktyki POZ.

Spośród metod farmakoterapii najwięcej obaw i kontrowersji budzi stosowanie silnych opioidów u pacjentów bez choroby nowotworowej, natomiast wg zaleceń są to leki, które powinny być stosowane w bólu o umiarkowanym i silnym natężeniu, niezależnie od jego etiologii.

W artykule przedstawiono podstawowe zasady stosowania silnie działających opioidów u pacjentów z bólem przewlekłym pochodzenia nienowotworowego opracowane przez ekspertów Polskiego Towarzystwa Badania Bólu, Polskiego Towarzystwa Neurologicznego i Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej. Zalecenia te powinny być pomocne w leczeniu bólu zarówno w opiece specjalistycznej, jak i podstawowej opiece zdrowotnej.